Geokrata Komórkowa – ekologiczne i uniwersalne rozwiązanie na miarę naszych czasów
GEOKRATA KOMÓRKOWA – definicja
Co to jest geokrata komórkowa ? aby szczegółowo odpowiedzieć na to pytanie warto sięgnąć do genezy jej powstania. W latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku armia amerykańska borykała się z powszechnym wtedy problemem przemieszczania ciężkiego sprzętu po piaszczystych drogach. Jak się okazało skutecznym rozwiązaniem stało się opracowanie systemu wzmacniania dróg umożliwiającego przenoszenie dużych obciążeń – tak powstał projekt geokraty komórkowej.
Jedynym materiałem spełniającym postawione wymagania było tworzywo sztuczne a konkretnie polietylen o wysokiej gęstości. Szybko doceniono właściwości polietylenu i stworzono system składający się z wielu połączonych ze sobą komórek tworzących strukturę przypominającą swoim wyglądem plastry miodu. Powstała w ten sposób lekka konstrukcja, którą zaczęto stosować nie tylko do wzmacniania dróg piaszczystych ale również do stabilizacji różnego rodzaju gruntów.
Geokrata wykonana jest z taśmy obustronnie moletowanej zgrzewanej punktowo za pomocą ultradźwięków. Po zgrzaniu ze sobą poszczególnych elementów powstaje struktura przypominająca działanie akordeonu. Do transportu całość składa się w spójne pasy natomiast podczas montażu rozciąga się strukturę przytwierdzając ją do podłoża. Materiał z jakiego jest wykonana geokrata staje się plastyczny w temperaturze powyżej 130 stopni oraz palny w temperaturze powyżej 360 stopni. Geokrata jest produkowana w wielu rozmiarach oraz kolorach z przeznaczeniem do stosowania na powierzchniach o koncie nachylenia do 40 stopni. Przy zakupie warto zwrócić uwagę na wymiary geokraty z uwagi na jej zastosowanie a zwłaszcza na wysokość przeważnie od 50 mm do 150 mm a nawet powyżej 200 mm. Nie bez znaczenia przy wyborze rodzaju geokraty pozostaje też struktura komórek geokraty, która posiada perforację po bokach umożliwiającą dostęp wody i składników odżywczych do jej wnętrza zasilając w ten sposób roślinność posadzoną w obrębie ułożonej struktury. Z czasem rośliny w naturalny sposób wplotą się w system komórek wzmacniając tym samym całą strukturę.
GEOKRATA KOMÓRKOWA – zalety
Niewątpliwymi zaletami geokraty komórkowej są trwałość oraz wytrzymałość na duże obciążenia zarówno statyczne jak i dynamiczne. To właśnie optymalny rozkład ciężaru jakiemu jest poddawana każda droga podczas jej użytkowania wyróżnia wyjątkowość stosowanego systemu komórek polietylenowych do jej stabilizacji. Powtarzające się duże obciążenia oraz przenoszenie sił działających na powierzchnie drogi są doskonale absorbowane przez wzmacniającą lekką komórkową konstrukcję. W gruntach o słabej nośności geokrata zastępuje podbudowę redukując naprężenia pionowe oraz ogranicza jego osiadanie.
Warunki atmosferyczne nie wpływają na trwałość geokraty, ponieważ nie ulega ona biodegradacji i nie jest podatna na promienie UV. Jest również odporna na substancje chemiczne czynne. Długowieczność geokraty komórkowej potwierdza fakt, że nie zanika ona z czasem w gruncie. Jest przyjazna dla środowiska, zachowując je w naturalnym stanie a nawet przyczyniając się do bezpieczeństwa terenu poprzez działanie przeciwerozyjne. Godnym odnotowania jest też to, że geokrata komórkowa jest poddawana recyklingowi.
Geokrata jest rozwiązaniem uniwersalnym i ekonomicznym. Konstrukcja komórkowa może być w wielokrotnie wykorzystywana dzięki łatwym sposobom jej montażu i demontażu. Proces spawania poszczególnych pasm tworzących system połączonych komórek jest prosty i tani w produkcji. Dodatkowym atutem lekkiej konstrukcji komórkowej jest możliwość zastosowania różnego rodzaju materiałów wypełniających poszczególne komórki w tym: betonu, gleb z roślinnością, kruszywa czy trawy.
GEOKRATA KOMÓRKOWA – zastosowanie
Geokrata komórkowa jest obecnie tak powszechnie wykorzystywanym rozwiązaniem, że trudno jest wymienić jej wszystkie praktyczne zastosowania. Poniżej przedstawiamy większość z nich:
- budowa chodników
- budowa murów oporowych,
- budowa placów magazynowych i manewrowych
- budowa parkingów,
- budowa i remonty dróg (gruntowych, kolejowych, leśnych, tymczasowych),
- kształtowanie krajobrazu,
- różnego rodzaju podbudowy (dróg szynowych i kołowych, kanałów, placów, rurociągów),
- stabilizacja różnego rodzaju gruntów (zbrojenie gruntu i skarp ziemnych, wzmacnianie podłoża),
- umacnianie i rekultywacja skarp,
- wzmacnianie i ochrona nabrzeży,
- wzmacnianie wałów przeciwpowodziowych,
- zabezpieczanie przed erozją (nasypów, skarp, rowów).
GEOKRATA KOMÓRKOWA – sposób montażu
Geokrata jest montowana na różnego rodzaju powierzchniach o różnym stopniu nachylenia. Niezależnie od tych czynników kluczową kwestią jest jej ułożenie zgodnie z zastosowaniem tak aby spełniała powierzone jej funkcje.
Przy równych powierzchniach bez stopnia nachylenia wykonujemy podstawowe czynności a mianowicie:
– na podstawie uprzednio przygotowanego projektu wytyczamy obszar, niwelując jego nierówności, na którym będzie montowana geokrata,
– rozkładamy pierwszą sekcję geokraty rozciągając ją przy jednoczesnym kotwieniu jej w gruncie za pomocą prętów zbrojeniowych lub szpilek kotwiących,
– rozkładamy następne sekcje geokraty łącząc je ze sobą krawędziami zszywanymi za pomocą pneumatycznej zszywarki,
– na końcu wypełniamy wszystkie komórki zamontowanych sekcji geokraty zwiększając jej stabilność materiałem zasypowym w zależności od planowanego obciążenia struktury, w tym celu stosujemy najczęściej: glinę, kruszony kamień, piasek, ziemię lub żwir.
Inaczej wygląda montaż geokraty komórkowej do zabezpieczeń powierzchni mających kąt nachylenia do 40 stopni m.in. skarp:
– przygotowujemy obszar skarpy, na którym ma zostać położona geokrata usuwając wszelkie nierówności, zasypując wgłębienia i rowy, usuwając chwasty, kamienie i roślinność,
– wykopujemy rowki kotwiące u podnóża i na szczycie skarpy służące do przytwierdzenia geokraty, dzięki temu zabezpieczamy konstrukcję komórkową przed osuwaniem się po zboczu,
– rozciągamy geokratę wzdłuż skarpy od jej szczytu do podnóża (nigdy nie robimy tego wzdłuż warstwicy) jednocześnie przytwierdzając ją do podłoża za pomocą kotew wykonanych ze stalowych prętów zbrojeniowych,
– łączymy poszczególne sekcje geokraty ze sobą za pomocą opasek samozaciskowych,
– zasypujemy rowki kotwiące,
– wypełniamy poszczególne komórki sekcji geokraty najczęściej ziemią lub żwirem zasypując je od podnóża skarpy do jej szczytu, zapobiegając w ten sposób przyszłemu osiadaniu terenu pod wpływem zmian klimatycznych lub jego obciążeń,
– dodajemy nasiona trawy (jeżeli wypełniliśmy komórki ziemią) do poszczególnych komórek geokraty.